Nieuwsbrief 2 Augustus

De aanpak

Strikt genomen kunnen we het jaar in twee stukken hakken. Aan de ene kant de langste periode waarin de duiven niet met vreemde duiven in aanraking komen en aan de andere kant de periode waarin men de duiven in de manden wel met andere duiven in aanraking laat komen.

Uit ons eerdere onderzoek is naar voren gekomen dat een gedegen preventieve zorg door een optimale ondersteuning met goede voedingssupplementen er aan bij draagt dat duiven nauwelijks last hebben van de kinderziekten en alle andere kwaaltjes.Zaken die anders met medicijnen bestreden moesten worden. We kunnen ons kruid dus droog houden als we dat willen.

Iedereen kan zelf een pakket van maatregelen treffen die voorkomen dat er overmatig medicijnen moeten worden ingezet.

Men zou er direct na het vliegseizoen mee kunnen beginnen. Daartoe zou men een bezoekje kunnen brengen aan een duivenarts bij U in de buurt. Als men deze de duiven dan laat controleren op de meest voorkomende ziekten en deze zo nodig aanpakt heeft. Dan heeft men een ijkpunt van waaruit men kan gaan bouwen.

Het lijkt een open deur en in zekere zin is het dit ook. Maar middels ondersteuning in de rustige periode waarbij de rui wordt ondersteunt en insleep van ziekte wordt voorkomen kan men de duiven veelal zonder medicijnen aan de start van het kweekseizoen brengen.

De laatste jaren hebben we in onze kliniek een basis samengesteld waarmee gebleken is dat de duiven hiermee voldoende gereedschap hebben om zelf de meest voorkomende duivenkwaaltjes in toom te helpen houden. Ik zeg met nadruk niet bestrijden. Voor de bestrijding van kwalen zijn veelal medicijnen nodig. Maar men kan helpen voorkomen dat deze ziekten tot kwalen worden.

De hoofdaanleiding om deze nieuwsbrief in deze vorm te schrijven waren de vele verzoeken om een schema voor de natuurlijke aanpak. Dat is wel leuk en aardig, maar belangrijker dan een schema voor natuurlijke aanpak waarin een aantal te gebruiken producten opgesomd worden, is het inzicht te verschaffen waarom men deze middelen kan en moet inzetten bij een natuurlijke aanpak. Een inzicht dat een natuurlijke aanpak een hulpmiddel is dat kan helpen voorkomen dat de duivenziekten die er zijn tot kwalen worden bij de eigen duiven. Kwalen die dan weer met medicijnen bestreden moeten worden. Ook in onze kliniek. Het gaat hier dus om helpen voorkomen dat het zo ver komt.

Te veel en te vaak worden deze twee wegen door elkaar gehaald. En dat kan leiden tot frustratie en teleurstelling. Ofschoon het toch zo logisch is als wat. Een open deur.

Preventieve gezondheidszorg is het helpen voorkomen dat de ziekten vat kunnen krijgen op de duif. Maar het is geen garantie dat de duiven niet ziek kunnen worden. Maar samen met een regelmatige gezondheidscontrole kan het er voor zorgen dat de duiven meer energie overhouden om enerzijds aan de vorm te kunnen werken en anderzijds, bij de jonge duiven, beter uit te kunnen groeien tot een goed gebouwde duif.

Het basissysteem waar wij nu al meerdere jaren ervaring mee hebben opgebouwd bestaat uit onze rode draad in de preventieve gezondheidszorg: De Bony SGR. Deze wordt na een gewenningsperiode van 10 dagen twee maal per week verstrekt.

Daarnaast wordt de combinatie BMT, Bony Nucleovit en Bony Basiskern 1-2 maal per week over het voer gegeven. Het geheel wordt tenslotte aangevuld met een gift van Bony M mineralenmix.

Als men daarnaast goed voer verstrekt leert de praktijk dat het gros van de duiven daarmee voldoende gereedschap hebben om hun basisgezondheid op peil te houden.

Al naar gelang de omstandigheden kan iedere liefhebber daar zijn persoonlijk voorkeur dan omheen bouwen.

Belangrijk blijft daarbij wel dat men de vinger aan de pols houdt en middels onderzoek in de gaten houdt of alles naar wens blijft verlopen.

In de kweekperiode wordt bovenstaande dan aangevuld met kweekolie. Na het afzetten krijgen de jongen om de stress op te vangen 10 dagen achtereen de Bony SGR en vervolgens bovenstaand schema. Het is onze ervaring dat de jongen op die manier pico bello opkomen.

Al met al hoeft een gedegen natuurlijke aanpak helemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Bovenstaande is slechts een voorbeeld hoe men het zou kunnen aanpakken. Ik krijg regelmatig namelijk de vraag hoe ons basissysteem eruit ziet. Vandaar deze sumiere opsomming. Maar er zijn vanzelfsprekend alternatieven te bedenken. Ik ben blij dat er van meer kanten ingezien wordt dat een natuurlijke aanpak zeker van nut kan zijn. Het gaat er alleen maar om dat men zorgt dat men de duiven voldoende ondersteuning geeft om hun eigen afweer op peil te houden, de jongen het gereedschap meegeeft om hun lijf zo optimaal mogelijk tot volle wasdom te laten komen en de kans op ziekte insleep zoveel mogelijk vermijdt.

Nieuwsbrief Augustus deel 1

Samen sterker

In de loop van de tijd krijg ik regelmatig diverse onderwerpen aangereikt met het verzoek daar in mijn nieuwsbrieven aandacht aan te besteden. Adenocoli, Herpes, Streptococcen, Ornithose enzovoort.

Ik geef hier dan ook regelmatig gehoor aan. Maar in deze nieuwsbrief wil ik toch nog eens de nadruk leggen op de noodzaak te investeren in gezondheid van de duiven in plaats van af te wachten tot de duiven ziek worden, waarna met een of ander medicijn getracht wordt de schade te herstellen en erger te voorkomen.

Ook wordt me met regelmaat de vraag gesteld of ik dan wel kan garanderen dat de duiven niet ziek worden als men de natuurlijkere aanpak gaat volgen. Ik zeg dan volmondig dat ik dat niet kan. Dat zou te mooi zijn om waar te zijn. Ook wordt me nog wel eens verweten dat ik ‘toch ook’ medicijnen voorschrijf. Ik krijg dan de neiging om me achter het oor te krabben, maar meestal steek ik toch weer van wal om uit te leggen dat Keulen en Aken niet op een dag gebouwd zijn.En dat de resultaten van deze andere aanpak best even op zich kunnen laten wachten. Dat men niet moet denken dat men de natuurlijk aanpak kan gaan volgen in de vooronderstelling dat dit instant effect heeft.

Dit is natuurlijk niet zo. Het is best een lange weg die men moet afleggen voordat men de vruchten kan plukken van deze andere aanpak. En zoals gezegd heeft men zelfs dan niet de garantie dat de duiven niet ziek worden. Het is alleen onze ervaring dat duiven die niet voor ieder wissewasje medicijnen krijgen veel sneller herstellen in geval van ziekte. Zeker duiven waarbij preventief de nodige aandacht geschonken wordt aan een goede verzorging op een natuurlijke manier. Maar dat niet alleen. Ze vervallen niet zo snel tot een recidief van een kwaal zoals ornithose of jonge duivenziekte.

Verder krijgt men een extra kans om beter te selecteren.

In principe zou ik deze nieuwsbrief helemaal niet moeten hoeven schrijven. Want het zou vanzelfsprekend moeten zijn de duiven optimaal te verzorgen. Gelukkig doet het merendeel van de liefhebbers dit ook. Aan hen is deze nieuwsbrief dan ook amper besteed. Maar er blijft toch nog een hele volksstam over die wil blijven geloven in het wonder in de medicijnpotjes. Alsof daarmee eventjes snel problemen worden weggepoetst.

Duivensport is inmiddels topsport. De liefhebbers die het allemaal niet zo nauw nemen met de optimale verzorging kunnen het behoorlijk verpesten voor de liefhebbers die dit wel doen. Deze laatste groep betaalt dan de tol voor de nalatigheid van de nonchalante liefhebbers.

Een tijdje terug schreef ik dat het goed mogelijk was om de duiven met een goede natuurlijke aanpak, zonder medicijnen aan de start te brengen. De duiven in ons onderzoek hadden vanaf de geboorte tot aan de voorvluchten geen medicijnen gehad en waren vrij van coccidiose, wormen, hexamiten, geelbesmetting en luchtweginfecties. Ook bij de eerste voorvluchten was alles nog prima. Maar op een gegeven moment gebeurde wat welhaast onvermijdelijk is, een van de liefhebbers uit ons onderzoekje moest inkorven bij een krabbelaar.( Een krabbelaar is iemand die de zorg voor de gezondheid niet serieus neemt en pas eventueel in actie komt als het kalf al bijna verzopen is.) Binnen een week hadden een aantal van de duiven als gevolg van het verblijf in dezelfde mand met de duiven van genoemde krabbelaar een zware geelbesmetting opgelopen alsmede een luchtwegbesmetting. Gevolg: de liefhebber die zijn duiven goed verzorgde moest toch gaan kuren. Goed, door de natuurlijke aanpak was er een goede basisconditie en de problemen waren dan ook snel weer opgelost. Maar zouden we niet bezig geweest zijn met ons onderzoek, dan was de kans groot geweest dat deze liefhebber te kampen zou hebben gekregen met tegenvallende prestaties ofschoon hij zijn duiven goed verzorgt.

In principe kan men stellen dat nu de duivensport topsport geworden is, een gedegen controle van de gezondheid middels onderzoek noodzakelijk is wil men niet overgeleverd zijn aan de vele blinde preventieve kuren.

Al die blinde preventieve kuren maken immers dat we het natuurlijke gezondheidsevenwicht dat we nastreven weer ondermijnen. Zeker als veel gekuurd moet worden door her-besmettingen.

Tijdens het duivenseizoen is het een komen en gaan van liefhebbers in de kliniek. Een deel komt voor de routinecontroles en meestal hoeft hier niet zo veel te gebeuren. Een deel komt voor de eerste keer en dan merk ik toch nog steeds dat er tegen veel verstandige regels wordt gezondigd.

Zo kan men dan ondanks alle voorlichting toch nog steeds horen dat men goed denkt te doen door één keer in de twee tot drie weken een dag of twee iets tegen het geel in het drinkwater te doen. Ik zie dan heel verbaasde reacties bij deze liefhebbers als ze met mij meekijken en zien dat hun duiven vol met het geel zitten. Natuurlijk wordt de schuld dan bij het gebruikte middel gelegd. Want men echter niet wil inzien is dat het middel veelal goed is, maar dat degene die het middel toepast een wijze van toepassing volgt die deze toenemende resistentie tegen de geelmiddelen juist in de hand heeft gewerkt.

Nu is het de afgelopen weken warm geweest en hebben de duiven ook meer gedronken, maar in het algemeen kan men stellen dat drinkwater kuren tegen het geel, zeker de korte kuurtjes, absoluut geen garantie meer geven dat de infecties verdwenen zijn.

Voldoende lang en voldoende hoog doseren kan dit voorkomen. Kuren over het voer of middels capsules of tabletten verdienen de voorkeur.

Ik kan niet vaak genoeg herhalen dat we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor de resistentie van het geel voor de geelmiddelen. Langzaamaan gaan we de kant op dat behandeling met de gebruikelijke geelmiddelen niet meer voldoende helpt. Helaas zijn er geen alternatieven. Dus liefhebbers die dit aangaat, zorg voor een goede medicijngave en stop met het nonchalante gebruik van de geelmiddelen. We leven niet meer in 1975.

Ik had het over de verstandige regels waartegen gezondigd wordt. Zo hoor ik nog steeds dat men kuurtjes in halve doseringen met baytril, baycox, ronidazole en noem ze allemaal maar op, geeft tijdens het seizoen, omdat de duiven bij de juiste dosering anders mogelijk te veel vorm zouden kunnen verliezen. Dat is in principe om te janken. Je kunt dan als duivenarts op een rustige manier proberen duidelijk te maken dat dit zo fout is als fout maar kan zijn. Uit de reacties kan men dan zien dat een aantal liefhebbers die dit op deze manier doen, echt niet weten dat ze zeer verkeerd bezig zijn met het oog op de resistentieproblematiek. Deze zijn dan ook zeker bereid om van deze heilloze gewoonte af te stappen. Maar je ziet een aantal liefhebbers makkelijk ja knikken en denken: ’ Ja klets maar raak. Ik doe het al jaren zo en dat bevalt me prima’. Deze liefhebbers zijn dan ook niet te overtuigen. Ze schreeuwen vaak wel het hardste als uit onderzoek blijkt dat hun duiven bacteriën bij zich dragen die resistent zijn voor tal van antibiotica.

Het trieste van dit verhaal is dat je als liefhebber maar zult moeten inkorven bij de duiven van zulke die-hards . Immers de kans is groot dat de eigen duiven deze bacteriën overnemen en dat men ongewild en ongewenst opgezadeld wordt met resistente bacteriën die op termijn de gezondheid van de eigen duiven beginnen te ondermijnen. Zonder het zelf te willen verpesten anderen dan de lol in de eigen hobby.